"Χωρίς θορύβους κι αντίλαλους."

Έχεις έρθει ποτέ σε μια θέση που νομίζεις πως όλα πάγωσαν?

Δεν υπάρχουν φωνές, δεν υπάρχουν αισθήσεις, δεν υπάρχει βαρύτητα, δεν υπάρχει παρόν.

Άλλωστε το παρόν πάντα διαρκεί λίγο θα μου πεις. 

Πως είναι αυτές οι στιγμές, μπορούν να οριστούν κι αν ναι, ποια τα χαρακτηριστικά τους? 

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η δράση που μπορείς να πάρεις, τα λόγια ή οι σκέψεις παγώνουν. Μοιάζει σαν νόημα να μην έχουν οι ίδιες και να καταβάλλεται προσπάθεια για να βρεθεί ντε και καλά.

Είναι αξιόλογα παράξενο το να βρίσκεσαι σε μια τέτοια στιγμή, σχεδόν παράλογο εφόσον το σύστημα αναφοράς της στιγμής είναι η ίδια η εμπειρία της στιγμής.

Όταν μια εμπειρία λέμε πως παγώνει είναι μάλλον αυτή που ούτε κάνεις κάτι, ούτε σου φαίνεται ικανό να κάνεις κάτι, ούτε υπάρχει συναίσθημα ορισμού ή έστω κάποιο δείγμα αποθέματος του συναισθήματος για το ότι προηγήθηκε.

Επίσης υπάρχει πλήρης άγνοια για το τι έπεται.

Άρα δεν έχεις τίποτα πίσω να περιμένει και τίποτα μπροστά να προσδοκά.

Ίσως αυτές οι στιγμές να είναι αυτές που συνδέουν τις προηγούμενες με τις επόμενες αλλά να έχει παίξει κάποιου είδους σφάλμα στο σύστημα και να τις άφησε κενές.

Συνήθως είναι αυτές οι στιγμές που ενώνουν τη ζωή με το θάνατο κυριολεκτικά ή μεταφορικά. 

Βουβές στιγμές. Χωρίς θορύβους κι αντίλαλους.

Σπάνιες στιγμές.