Γίνανε τα φαντάσματα τουλάχιστον καλοί μου φίλοι.

Σήμερα φαντάστηκα πάλι κάτι. Πόσο πλάκα έχει να φαντάζεσαι.
Φαντάστηκα τις στιγμές που φανταζόμουν πιο παλιά, τις στιγμές που ακόμα και η λέξη φαντασία δεν αγγίζει το φανταστικό.
Μια λέξη για αυτό ποιος θα μου βρει?
Τι δικαιούμαστε άραγε να φανταστούμε όταν όλα όσα φανταζόμασταν απέχουν από εμάς πια?
Θυμάμαι να κλείνω τα μάτια μου και να φαντάζομαι κάτι που με πολύ προσπάθεια θα μπορούσε να συμβεί.
Όταν σε μια ενεργή κατάσταση η φαντασία δεν έκανε κακό. Απλά έκανε τα σενάρια της να γεμίσει τις τρύπες του πραγματικού.
Όταν σε μια ανενεργή κατάσταση συμβαίνει αυτό? Ποιος ο σκοπός της φαντασίας?
Είναι εκεί να σου πετάει υπονοούμενα για όσα δεν γίνανε.
Είναι εκεί να σε κοπανάει με το ίδιο σου το φτυάρι που εσύ της το έδωσες λίγο να ξαποστάσεις ρε παιδί μου.
Το μόνο που είχα ήταν να φαντάζομαι. 
Και τώρα με τα φαντάσματα να κάνουμε παρεάκι καλό και να αναφερόμαστε συχνά στο τι να ναι αυτό που έφταιξε.
Γίνανε τα φαντάσματα τουλάχιστον καλοί μου φίλοι.
Πιο καλοί κι από ότι φαντάστηκα πως ήσουν εσύ.
Κάτι είναι κι αυτό.